Skip to content

უსათაურო პოსტი

March 26, 2013

როცა მე თვითონ არ მჯეროდა ჩემი თავის იყვნენ ადამიანები, რომლებიც მარწმუნებდნენ რომ ძალიან ძლიერი ვარ და ბევრ რამეს მივაღწევ. ორი კვირაა მუშაობა დავიწყე, სამ დღეში ერთხელ 24 საათი ვმუშაობ, სამსახურიდან უნივერსიტეტში მივდივარ და ხშირად სახლში ცივი გამომეტყველებითა და ატკიებული ფეხებით ვბრუნდები. შევდივარ სახლში, ვჯდები, ცხელ შოკოლადს ვიკეთებ და ვხვდები რომ არ შემიძლია გაჩერება. როცა მგონია რომ ენერგია ამომეწურა, სწორედ მაშინ აღმომაჩნდება ხოლმე ენერგიის დიდი მარაგი.
ვსწავლობ ჯიპაში და ლევან ბერძენიშვილის ლექციიდან ვიღებ ძალას, რომლითაც შემდეგ ვაგრძელებ გზას. უნივერსიტეტში ვიღებ ემოციას, რომ ძალიან ძლიერი ვარ და ყველაფერს შევძლებ. რაც დრო გადის თითოეული ადამიანის თვალებში ვხედავ ჩემდამი პატივისცემას. ახლაც ჯიპადან მოვდივარ და ვგრძნობ რომ მე ჩემი ადგილი ვიპოვნე. დარწმუნებული ვარ შევძლებ მუშაობას და სწავლას ერთად,
რაც უფრო ცოტა დრო გაქვს, თურმე უფრო მეტად  ხარმონდომებული.
ამ წუთას სამი მიზანი მაქვს გამოკვეთილი:
გავხსნა ჩემი წიგნების მაღაზია, რომელსაც ერქმევა “შენი წიგნების მაღაზია”. იქ ვიმუშაო მეც და ვითანამშრომლო ადამიანებთან, რომლებსაც თითოეული ფურცელი ეყვარებათ, ჩემსავით დასუნავენ ხოლმე ფურცლებს და ბედნიერები იქნებიან წიგნებთან ურთიერთობით. წიგნის პატარა სახლი მინდა მქონდეს, რომელიც ჩემი ზრუნვითა და მუხლჩაუხრელი შრომით იარსებებს.
გავზარდო ისეთი შვილი, რომელიც საამაყო იქნება თავისი მეგობრებისა, თუ ნაცნობებისათვის. რომელზეც იტყვიან: ეს ის ადამიანი არ არის წარმატებისთვის ძალიან ბევრი რომ იშრომა? რამდენი სიკეთეა მის თვალებში.
ვიყო ყოველთვის მებრძოლი და არასდროს დავიხიო უკან.
ახლა ვზივარ და ვფიქრობ სივრცეზე რომელიც ჩემს გონებაშია, ნელ-ნელა ვაწყობ ამ სივრცეს და ვცდილობ ის “წიგნი” დავწერო, რომლის დაწერაც ფურცლებზე ჯერჯერობით ვერ შევძელი.
ვიხსენებ როგორ ვოცნებობდი ჩემი ენერგიისა და დროის სწორად გამოყენება მესწავლა, და მგონი ნელ-ნელა ესეც გამომდის.
მახსენდება მამიდაჩემი, რომელიც ყველაზე მთავარია ჩემს ცხოვრებაში და სულ სჯერა ჩემი.
მეცხრე კლასის ქართულის მასწავლებელი, რომელსაც თიკო გაბუნიასი ჩემზე მეტად სჯეროდა.
მახსენდება “მასკიში” ჩემი სოციოლოგიის ლექტორი თეა თოფჩიშვილი, რომლის თვალებშიც ნათლად ვხედავდი, რომ ჩემი სჯეროდა.

რამაზ საყვარელიძე, რომელიც გამიზნულად თუ თავისდაუბენურად ჩემს თავში მარწმუნებდა.

მახსენდებიან ადამიანები, ვის თვალებშიც ხშირად ვხედავ “შენ ეს გამოგივა”.
და კინაღამ დამავიწყდა, ყველაზე მეტად მინდა სარკეში ჩახედვისას, მოპირდაპირე ადამიანის თვალებში ვხედავდე ნდობას და ის ამაყობდეს ჩემით.

Advertisements
2 Comments leave one →
  1. April 3, 2013 09:22

    ❤ მე უკვე ვამაყობ შენით.. შენი დამოკიდებულებით სამყაროსადმი და ადამიანებისადმი 🙂

  2. September 22, 2013 20:51

    bravooo kargi namushevaria

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: