Skip to content

პაციენტი მეზობელი ოთახიდან

January 20, 2015

N1 ექსპერიმენტი

ვიღვიძებ, თვალებს წვალებით ვახელ. ცოტა მეძინა. თავი მექავება. მალე ქავილი სხეულის სხვა ადგილებზეც გადადის. მახველებს. გაციებული ვარ, თუმცა ახლა გაუჩერებლად მახველებს. საათს ვუყურებ – დილის 7 საათია, 3-ზე დავიძინე. ვცდილობ ძილი გავაგრძელო მაგრამ რამდენიმე გაბრძოლების შემდეგ ვხვდები, აზრი არ აქვს. ხველება, ქავილი, რომელიმე ცუდ მოგონებას ვარჩევ და დადებით ემოციას ვუპირისსპირებ. ახლა ემოციების ომი უნდა გაიმართოს ჩემში, მე კი დავაკვირდე რომელი გაიმარჯვებს. ეს ბრძოლა არასდროს მთავრდება კარგად,  რომელმაც არ უნდა გაიმარჯვოს. შედეეგად ვიღლები და ყველაფერს მაინც ცრემლები ასრულებს. ვერ ვისვენებ, ლოგინში ვწრიალებ და საკუთარ თავს ვუმეორებ „დაიძინე, ძალიან გთხოვ დაიძინე“. ქავილი მიძლიერდება, მტკივდება სხეულის სხვადასხვა ნაწილი. თავს მომაკვდავად ვგრძნობ, თითქოს ორგანოები მიყოლებით იწყებენ გახრწნას, ოღონდ ამ დროს გონებას არ ვკარგავ და სუნიც კი მცემს. არ ვიცი ასეთი შეგრძნება მაქვს თუ ჩემი ფანტაზიები, წარმოდგენები გაცდა ზღვარს. უამრავ საგანზე ვფიქრობ ერთდროულად და რაც უფრო მეტს ვფიქრობ მეტად მექავება თავი. თავზე კანი მეწვის, საბანს ადგილი ვერ მოვუძებნე, სიცივე და სიცხე მომენტალურად ენაცვლება ერთმანეთს. ვიხსენებ ამ დროს რა მშველის ხოლმე და სასწრაფოდ აბაზანაში შევდივარ. ვჩქარობ, ფეხი მისრიალდება, ვღელავ, ქავილი წარმოუდგენლად მტკივნეული ხდება და უცბად ცხელი წყალი.
დროს ვერ ვგრძნობ, არ ვიცი რამდენი ხანი ვიდექი წყლის ქვეშ და ვიმეორებდი – მალე დავწერ, მალე დავწერ, მალე დავწერ. ეს პირველი მცდელობა იქნება დავწერო რას ვგრძნობ, რატომ მგონია რომ ვგრძნობ და საერთოდ ყველაფერი დავწერო. ძალიან მომწონს ეს დავალება. მითხრეს რომ სათაური ჩემით უნდა მომეფიქრებინა, ფსიქოლოგი არასდროს მეძახის პაციენტს, უბრალოდ სახელით მომმართავს. სათაურად უნდა დაგვერქმია ის რასაც ჩვენს თავს ვუწოდებდით – გამარჯობა, მე ვარ „პაციენტი მეზობელი ოთახიდან“.
ვფიქრობ, ჯერ სახელის ახსნა დავიწყო, თუ იმის მოყოლა როგორ დაიწყო ყველაფერი. მარტივად გადაებმევა, ასე რომ დიდი მნიშვნელობა არც აქვს.
აუცილებლად მკითხავენ რატომ დავირქვი ეს სახელი. წარმოუდგენლად გრძელი, დაუსრულებელია ამ „პაციენტის“ ამბავი – უნდა შევეცადო მოკლედ მოვყვე. ყოველთვის მინდოდა საგიჟეთში მოხვედრა, ეს სურვილი ახლაც ხშირად მიჩნდება. ჩემს სულს ერთი დაავადებაა აქვს – ჩემი გონება. მე ზედმეტად გიჟი ვარ იქ შესაშვებად, დარწმუნებული ვარ ყველა პაციენტს გავურთულებ მდგომარეობას და უფრო გავაგიჟებ. ჩემი პალატა იქნებოდა ყველაზე ჩაკეტილი პაციენტის გვერდით, მე კი მას წერილებს მივწერდი. მე მისთვის ვიქნებოდი „პაციენტი მეზობელი ოთახიდან“ და ოთახიდან იმიტომ რომ სიტყვა პალატას ვერ აღიქვამდა. შეიძლება კითხვა არც შესძლებოდა, მაგრამ მე მაინც გაუთავებლად მივწერდი წერილებს, მის შეგრძნებებსაც თავად წარმოვიდგენდი, დაუსრულებლად დავწერდი წერილებს.

არ მახსოვს ეს ყველაფერი როდის დაიწყო. ელემენტარული ჩხუბის შემდეგ დაუსრულებელი ტირილი დავიწყე, კანკალმა ამიტანა, აუხსნელმა შიშმა. დავიწყე ცუდ რაღაცებზე ფიქრი, გონების ნაწილი რეალობაში დამრჩა, მეორე ფანტაზიებმა შთანთქა და კანკალი აღარ წყდებოდა. შემდეგ ერთი ადამიანი ჩემს ლოგინთან იჯდა და ცდილობდა წამალი დამელია, ხელებს მისრესდა, ძალიან თბილი ხელები ჰქონდა. .
მისმა თბილმა ხელებმა თითქოს სულამდე ჩააღწია და რაღაც მომენტში დავმშვიდდი. არ მახსოვს მაშინ რამდენი წლის ვიყავი.
მერე მგონი ამის გამოწვევა ვისწავლე. ღამე როცა ჩემ გვერდით დედა და მამა დაიძინებდნენ მეწყებოდა. რაც დრო გადიოდა უფრო მტკივნეული იყო, უფრო მეტად მეცოდებოდა ჩემი თავი.
მთელი სხეული მიბუჟდებოდა, ტირილი გავდა უხმო ხავილს სხეულისას და ვგრძნობდი როგორ უუნარო ხდებოდა ყველა უჯრედი. შეიძლება მომწონდა ამის კეთება, მომწონდა საკუთრი თავის შეცოდება. საბანს პირზე ვიფარებდი და სხეულს ვაძლევდი საშუალებას ემოციების მწარე ტკივილით ავსებულიყო.

ბევრჯერ მითქვამს რომ დახმარება მჭირდებოდა, რაღაც ვერ არის რიგზე – მეთქი. თუმცა ჩემები არასდროს აღიარებდნენ პრობლემად იმას რასაც მე ვაღიარებდი. არასდროს ვაღიარებდი რომ მსუქანი ვიყავი, ჩემები კი გამუდმებით ცდილობდნენ დავერწმუნებინე, დავერწმუნებინე ექიმისთვის მიმემართა. „ეს უკვე აღარაა სახუმარო თემა, ექიმი სჭირდება ამ სიმსუქნეს“, ყველაზე მწარედ დამახსოვრებული სიტყვებია. მე კი ყოვლთვის მეცინებოდა გულში, ბედნიერების მომენტში მუდამ ვხდებოდი, ნერვიულობისას კი ვსუქდებოდი. არ შევეკამათებოდი, ნამდვილად ექიმის საქმე იყო, მაგრამ სხვა ექიმის, ეს იყო სხვა ექიმის საქმე.

არ ვიცი ამ ნაწერიდან რას გაიგებენ, თუმცა თავს უკეთ ვგრძნობ და შევძლებ ძილის გაგრძელებას. ვიცოდი რომ წერა კარგი იდეა იყო მკურნალობისთვის.
ეს ჯერ მხოლოდ პირველი ნაწილია,
ეს მეზობელ ოთახში რომ პაციენტია იმის გონებაა.

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: